Dictionary.com
Thesaurus.com
Synonyms

proprium

American  
[proh-pree-uhm] / ˈproʊ pri əm /

noun

Logic.

plural

propria
  1. a nonessential property common to all the members of a class; attribute.


proprium British  
/ ˈprəʊprɪəm /

noun

  1. Also called: propertyobsolete logic an attribute that is not essential to a species but is common and peculiar to it

"Collins English Dictionary — Complete & Unabridged" 2012 Digital Edition © William Collins Sons & Co. Ltd. 1979, 1986 © HarperCollins Publishers 1998, 2000, 2003, 2005, 2006, 2007, 2009, 2012

Etymology

Origin of proprium

First recorded in 1540–60; from Latin: literally, “special feature, property, possession,” noun use of adjective proprius “one’s own, special,” used to translate Aristotelian tò ídion “characteristic property (of a species)”; proper ( def. ), idio ( def. )

Example Sentences

Examples are provided to illustrate real-world usage of words in context. Any opinions expressed do not reflect the views of Dictionary.com.

Muratori says: “In più consili si truova decretato, ‘excommunicatione vel pœnitentiæ biennii esse subjiciendum qui servum proprium sine conscientia judicis occiderit.’

From Project Gutenberg

Deus cui proprium est misereri semper et parcere suscipe deprecationem nostram et quos delictorum cathena constringit misericordia tuæ pietatis absolvas, per Jesum Christum.

From Project Gutenberg

Et ueniet coram justiciariis ad custum suum proprium ...

From Project Gutenberg

In quadragesima autem nullum genus operis faciet ad cibum proprium usque nonam nisi quod herciabit tota die.'

From Project Gutenberg

In qualibet ecclesia nominandum esse patronum seu titularem proprium ejusdem ecclesiae.

From Project Gutenberg