proprium
Americannoun
plural
proprianoun
Etymology
Origin of proprium
First recorded in 1540–60; from Latin: literally, “special feature, property, possession,” noun use of adjective proprius “one’s own, special,” used to translate Aristotelian tò ídion “characteristic property (of a species)”; proper ( def. ), idio ( def. )
Example Sentences
Examples are provided to illustrate real-world usage of words in context. Any opinions expressed do not reflect the views of Dictionary.com.
Muratori says: “In più consili si truova decretato, ‘excommunicatione vel pœnitentiæ biennii esse subjiciendum qui servum proprium sine conscientia judicis occiderit.’
From Project Gutenberg
Deus cui proprium est misereri semper et parcere suscipe deprecationem nostram et quos delictorum cathena constringit misericordia tuæ pietatis absolvas, per Jesum Christum.
From Project Gutenberg
Et ueniet coram justiciariis ad custum suum proprium ...
From Project Gutenberg
In quadragesima autem nullum genus operis faciet ad cibum proprium usque nonam nisi quod herciabit tota die.'
From Project Gutenberg
In qualibet ecclesia nominandum esse patronum seu titularem proprium ejusdem ecclesiae.
From Project Gutenberg
Definitions and idiom definitions from Dictionary.com Unabridged, based on the Random House Unabridged Dictionary, © Random House, Inc. 2023
Idioms from The American Heritage® Idioms Dictionary copyright © 2002, 2001, 1995 by Houghton Mifflin Harcourt Publishing Company. Published by Houghton Mifflin Harcourt Publishing Company.